Z upokorzenia rzuciłam ją do szuflady i nie dotknęłam przez sześć lat. Potem Tomasz wstał i schował papiery do wewnętrznej kieszeni marynarki. Powiedział, że zostanie w Krakowie do jutra, przycisnął czoło do zimnej szyby i zamknął oczy. Sprzedał firmę konkurentowi za 800 000 złotych, podczas gdy jej realna wartość wynosiła cztery miliony.
Sto dwadzieścia tysięcy przelał rodzicom do Grójca – wystarczy im do końca dni, nawet jeśli przeżyją jeszcze dwadzieścia lat. Pozostałe czterysta tysięcy wpłacił na kartę premium założoną na nazwisko Karoliny Kowalskiej. Sto tysięcy powiedział jej podczas spotkania w kawiarni na Nowym Świecie za jedną scenę. Zmusza do wstawania rano, żeby udowodnić światu i sobie własną wartość.
Gdyby powiedział Karolinie, że na karcie jest czterysta tysięcy, rzuciłaby mu ją w twarz. Tomasz odwrócił się, wsiadł do samochodu i odjechał, nie oglądając się za siebie. Przycisnął do ust białą chusteczkę, która natychmiast zabarwiła się szkarłatem. Każdego ranka, walcząc z bólem rozrywającym kręgosłup, doczołgiwał się do taboretu i przykładał oczy do lornetki.
Pilnie potrzebna operacja kosztowała trzydzieści tysięcy. Tydzień później Karolina dostała oficjalny list z informacją, że została beneficjentką programu wsparcia dla mieszkańców województwa mazowieckiego – sześćdziesiąt tysięcy. Znajdź kogoś, kto załatwi, żeby ten typ sam do niej przyjechał z przeprosinami i pieniędzmi. Do lutego morfina przestała działać – organizm przyzwyczaił się do dawki, a zwiększać jej już nie było jak.
Ruszyłyby plotki po klatce i prędzej czy później dotarłoby to do niej. Zadzwoń do niej, jeden telefon, a przyjedzie – kochała cię do cholery. Jeśli spróbuję do niej zadzwonić, wstrzyknij mi środek na senny. Chcę do domu, ale nie mam już domu.
Szanowna pani Karolino, proszę przejść do strefy VIP. Słowa docierały do niej jak przez watę. Wynajęta aktorka za dziesięć tysięcy zagrała rolę kochanki pod sądem, mieszkanie naprzeciwko jej okien, lornetka na parapecie, zeszyt z zapiskami każdego jej szczęścia, każdego powodzenia, które kupił swoimi pieniędzmi. Pojechali do niego, do małego mieszkania na Mokotowie, pachnącego tytoniem i kawalerskim bałaganem, gdzie na ścianach wciąż wisiały stare zdjęcia ich trójki.
Na monitorze pojawił się człowiek nie do poznania. Sto tysięcy za jedną scenę. Nos ci czerwienieje, oczy puchną, a jutro masz do pracy. Do dziewięćdziesięciu dziewięciu lat, bez chorób, bez kłamstw, bez rozstań.
Następnego ranka Piotr zawiózł ją do Raszyna na cmentarz komunalny. Podniosła kartę znad grobu, wytarła ją o płaszcz i schowała z powrotem do torebki. Tydzień później pojechała do Grójca do rodziców Tomasza. Przyjechał do nas miesiąc przed końcem.
Zakazał nam do ciebie dzwonić. Co miesiąc anonimowo przekazywała pieniądze do centrum onkologicznego na morfinę i opiekę paliatywną.
