„Proszę podpisać pełnomocnictwo, to tylko formalność. ” Michał położył przede mną brązową, skórzaną teczkę – tę samą, z którą kilka dni wcześniej wychodził do notariusza w sprawie pracy. Ale człowiek też ma prawo do szczęścia. A pani prawo do szczęścia zaczęło się w łóżku mojego męża.
Michał zirytował się, gdy nie chciałam podpisać dokumentów. Nie stałam się kobietą, którą można spokojnie przesunąć z własnego mieszkania do pokoju gościnnego, do szpitala, do cudzej litości. Odwróciłam się do teczki i otworzyłam ją sama, mimo bólu pod swetrem. Michał rzucił się do telefonu, ale byłam bliżej.
„Tylko nie dopuść, żeby poszła do swojej prawniczki” – usłyszałam głos teściowej z głośnika. Wtedy ktoś zapukał do drzwi. Klaudia odruchowo przycisnęła dłonie do brzucha. „To moje dokumenty, dotyczące mieszkania Anny, przygotowane do podpisu Anny” – powiedziała, a Michał odwrócił się do niej gwałtownie.
Podszedł do domofonu, zanim zdążyłam go zatrzymać. „Czy chce pan, żebym zapisała to zdanie dosłownie do notatki? ” – zapytała prawniczka, którą wezwałam, gdy zrozumiałam, że choroba może odebrać mi prawo do normalnego życia. Nie zamierzałam wybaczać romansu, usprawiedliwiać ciąży, ani zapominać, że przyszli do mojego mieszkania jak do przyszłego gniazda.
„Wzywam pana do opuszczenia lokalu wraz z panią Klaudią, panią Elżbietą i panem mecenasem. ”
Martyna podeszła do drzwi i otworzyła je szeroko. Do swojej przyszłości odpowiedziałam: „Przecież powiedziałeś, że musisz o niej myśleć”. Wzięłam telefon i zaczęłam pisać do Michała.
Włożyłam wynik biopsji do przezroczystej koszulki. Martyna stała obok w czarnym płaszczu z aktówką i telefonem przygotowanym do nagrywania. Weszłyśmy do salonu i wtedy zrozumiałam, że groźba z wiadomości nie była pusta. „Ty wczoraj przyprowadziłeś ciężarną kochankę do mojego mieszkania” – powiedziałam.
Michał zrobił krok do przodu. Miał mówić do kamery, nie do mnie. Ciotka z Radomia pochyliła się do szwagierki Michała. Ojciec Michała, Stefan, wstał powoli i podszedł do stołu.
„Nie wchodzi do majątku wspólnego” – powiedział. Elżbieta odwróciła się do rodziny. Na stole leżał telefon Michała ekranem do góry. „Ludzie pytają, czy to prawda, że przyprowadziłeś ciężarną partnerkę do chorej żony” – zapytał Stefan.
Michał odwrócił się do niej z paniką. Wsiadłyśmy do auta. „Jedziemy do twojego mieszkania” – powiedziała Martyna. Na telefonie Michała, zabezpieczonym przy nim, widniała właśnie wysłana wiadomość do Elżbiety.
Najgorsze miało klucze do mojego domu. Tak powiedziałam do policjanta. Nie chciałam, żeby każdy przedmiot w moim mieszkaniu należał już do zdrady. Dziecko w czerwonej czapce biegło do szkoły, gdy wysoki sąd powiedział: „Nie mamy tu do czynienia z konfliktem o uczucia.
Mamy do czynienia z próbą wykorzystania podejrzenia choroby nowotworowej do uzyskania podpisów pod dokumentami majątkowymi. ” Materiały trafiły do dalszego postępowania. „To zaszło tak daleko, gdy przyniosłeś teczkę do mojego mieszkania” – powiedziałam. „Ty naprawdę już nic do mnie nie czujesz?
” – zapytał Michał. Umarłam, gdy zobaczyłam jego wiadomość do matki. Inni napisali do mnie prywatnie.
Kiedy wróciłam do mieszkania, pierwszy raz od dawna otworzyłam wszystkie okna.
